لَمَّا دَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الصَّفَا قَرَأَ: ﴿إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَآئِرِ اللَّهِ﴾ أَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ)) فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ، فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ، فَوَحَّدَ اللَّهَ وَكبَّرَهُ وَقَالَ: ((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ، أَنْجَزَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ، ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذلكَ. قَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ)) الْحَدِيثُ. وَفِيهِ: ((فَفَعَلَ عَلَى الْمَرْوَةِ كَمَا فَعَلَ عَلَى الصَّفَا)).
Innaṣ-Ṣafā wa ‘l-Marwata min shaʿāʾirillāh. Abdaʾu bimā badaʾallāhu bih. Lā ilāha illallāh, Allāhu Akbar. Lā ilāha illallāhu waḥdahu lā sharīka lah. Lahu ‘l-mulku wa lahu ‘l-ḥamd, wa huwa ʿalā kulli shayʾin qadīr. Lā ilāha illallāhu waḥdahu, anjaza waʿdahu, wa naṣara ʿabdahu, wa hazama ‘l-aḥzāba waḥdah. [Doe vervolgens een persoonlijke smeekbede. Herhaal dit geheel driemaal; bij al-Marwah op dezelfde wijze.]
Jabir zei bij het beschrijven van de pelgrimstocht van de Profeet: ‘…en toen hij de berg Safa naderde reciteerde hij: (Inderdaad zijn Safa en Marwah van de plaatsen van aanbidding van Allah…) (Ik begin met waar Allah mee begon.) dus begon hij met Safa en beklom deze totdat hij de Kaʿbah kon zien, hij keek ernaar en zei: (Allah is de grootste, Allah is de grootste, Allah is de grootste.) en dan zei hij de volgende drie keer, een smeekbede (men moet een persoonlijke smeekbede doen) na elke keer: (Niemand heeft het recht om aanbeden te worden behalve Allah, alleen, zonder partner. Aan Hem behoort alle soevereiniteit en lof en Hij is over alle dingen almachtig. Niemand heeft het recht om aanbeden te worden behalve Allah alleen. Hij vervulde Zijn belofte, hielp Zijn Dienaar en versloeg in zijn eentje de bondgenoten.)) (hij herhaalde deze actie bij Marwah.
Nederlandse werkvertaling van de Engelstalige betekenis.